500km and more…

6 03 2008

06-03-2008

Bijna is het derde trainingskamp van dit jaar ten einde. Wederom veel kilometers gemaakt. In de eerste week kwam ik bijna tot 250. De tweede week is iets korter dus de 500 zal ik niet halen. Vandaag ben ik verhuist naar een ander hotel, i.v.m. kanowedstrijden dit weekend op de baan. Ik waad mij ineens in een luxe, lobby met chique restaurants en bar, een overdaad aan mankracht, vloerpoetsers etc. Zaken waar ik in elk geval niet harder van ga roeien, dus lekker proberen te slapen zo op de nieuwe kingsize bedden. Het matras van M-line is opgeladen op de botenwagen, even back to basic dus.

Op dagen als deze besef ik mij terdege dat alles om het roeien draait. Eten, slapen, ontspanning, familie, vrienden en alle andere zaken die een ‘normaal’ mens heeft. Respect voor de mensen die mij hierin steunen en waarderen zoals ik ben! Zelfs dit kamp heb ik niet de moeite genomen om even in de stad, hoe dichtbij deze ook is, te bekijken. Alle rust die ik kan pakken pak ik met mijn tien vingers graag aan. Gek is dat, maar ik kan me wel vinden in het toegeven aan ‘je’ eigen wil. Doen wat voor mij het beste is, egoïstisch, misschien asociaal, echter kan je het ook omdraaien. Kan ik het mezelf vergeven dat er iets misgaat, je ziek wordt of misschien we de belangrijkste beslissing of wedstrijd in je carrière misloopt door achteloosheid, baldadigheid of gewoon vermoeidheid. Net als je dronken bent, zijn je gedachten minder helder, je wordt opportunistisch en denkt dat je de hele wereld aan kan. Dat is heel hard trainen ook. Zo moe en stuk zitten dat je het gevoel, de controle van je lichaam ‘uit handen’ geeft. Beslissingen die genomen worden in je hoofd overstijgen soms de capaciteit van je lichaam. Net als een formule 1 coureur in een Fiat Panda. De coureur (geest) is capabel genoeg om snoeihard te rijden, op het randje te acteren van de mogelijkheden van de auto, echter is de Fiat Panda daar niet tegen opgewassen en zal deze snel falen bij gevaarlijke of onverstandige beslissingen.

Gisteren zat ik te eten met Roeland, we hadden net een goede training in de twee achter de rug. Herstel shake gehad, en genieten van het ‘heerlijke’ (not) avondmaal. Nu kan het zijn dat Roeland liever zijn eten op de grond gooide, maar dat was het niet. Zijn motoriek en beheersing liet hem in de steek. Het eten ging naar zijn mond, maar plots viel de vork, gewoon uit zijn handen. De conversatie aan tafel was ook niet te volgen tussen ons, van de hak op de tak, heen en weer. Volkomen chaos.

Als ik hiermee de basis leg voor die drie wedstrijden in Augustus, dan vindt ik het best.

Veel is hier de laatste dagen niet gebeurd, het waait wat harder, we zijn moe en de sleur, hoe graag ik die ook wil vermijden, komt er een beetje in. Daar waar de Holland4 vandaag afscheid heeft genomen van Sevilla als roeistad, heb ik morgen de laatste roeitraining van deze week, daarna word de kar weer opgeladen en mag de chauffeur weer 2500km door Spaanse hoogvlaktes en het glooiende Franse continent rijden alvorens de boten weer ‘thuis’ zijn. Kunnen we in Nederland de draad weer oppakken, waar de selectie trouwens ook beslecht zal worden.

Paul


Acties

Informatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: