Een GOUDEN ploeg…

Het kamp is voorbij, afgelopen. Boten in het verrijdbare rek, kleren in de koffer en alle sportvoeding weer in de kist. Mooi was het weer hier. Beginnen deden we dit kamp met een wedstrijd, nabij Rome dus. Twee maal tweede achter de Ito’s. Goed ‘voer’ voor een kamp hard trainen. Veel kracht en techniek, de basis is immers gelegd in de koude natte wintermaanden. Eerste week was een beetje behelpen, elkaar wederom verrot schelden, maar buiten de boot even goede vrienden, we weten waarvoor we het doen. Voor de lol! Dus heel erg zwaarwegend kan ook alles niet zijn. Als het roeien van een paar slechte trainingen ons het ergste is wat er kan gebeuren dan is dat maar lekker relatief. De Holland 4 zijn een beetje onze vrienden geworden. Lekker ouwehoeren over roeien, onzin en fietsen.

Gekscherend hebben we het al een hele lange tijd over een vervanger voor de H4. Kortom een seatrace tussen Gijs en mij.

Op slag in de Holland 4. VETT! Gijs, beste slag van de Wereld, ging met Roeland in de twee. Ik samen met Jan-Willem, Geert en Matthijs in de ‘Hummer’, de Hudson 4. Motherfuck wat is dat een mean machine. Ik zeg dit niet vaak, er zijn maar een paar sporters waarvoor ik ontzag voor heb. Lance, Pinsent, Michael Johnson, maar er is één ploeg bij. Was echt enorm onder de indruk van dat gekanaliseerde geweld. De boot spuit werkelijk door het water. Moeiteloos, glijdend, BAM! Eerst stukje tub, daarna ED, opzet naar baan en een start. 1:18/500m! Ik durf hier wel te zeggen dat wat ik als titel van dit stuk opschrijf, geldt voor deze machine. Letterlijk en figuurlijk. Nog een paar dagen zijn het, 103, welteverstaan en ze gaan het maken.

Na het riggeren van de bootjes voor het transport, nog even een lekker biertje gedronken met de mannen en Mark, nabij het meer. Pizzaatje, wat toast met olijfolie. De beste dag van dit kamp. Lol maken, grappen en verhalen uit de oude doos! Mooi! Lekker gerost in de beste vier van… Ja! Nog even wachten dus.

 

Film

Varese

23 april 2008

Zo daar ben ik weer met wat nieuws. Ten eerste is het hier nu erg mooi weer aan het worden. Afgelopen dagen vooral mist/regen/miezer weer gehad, daarbij kwam zo nu en dan een stoot wind. Nu windstil roeien op een spiegel. Tjek de film in de bijlage (quicktime). Vorige week is Steffen (coach dames) omgeslagen met zijn motorboot. Wou effe door de hekgolf van de andere damesacht coach heen crossen met zijn Eggercraft platte coachboot. Ging mis. Lancering van coach, zonder dodemanskoord oms zijn pols….. zwemmen dus. Motorboot ging rondjes varen, heel snel, en toe was het ‘ploep’ alles camera’s, toeters, stopwatches ed op de bodem van Lago di Varese. Gelukkig drijft de boot, maar inhoud is weg! Mitchel kon de hele middag sleutelen aan zijn buitenboord motor, cilinders vol met water en de brandstof pomp was ook niet schoon meer. Mooi spectakel in elk geval! Coach maakt het nu goed, afgezien van de grapjes over het ‘koordje’!

Ongeveer de hele equipe heeft het over fietsen hier, als we niet aan het roeien zijn. Helen en Annemiek hebben al een Pinarello twv €2500,- aangeschaft. Dat doet stof opwaaien en zoals een fiets natie betaamt, doet de rest van de equipe dus lekker mee met het zoeken naar wielen, frame’s of hele fietsen op internet. Jan Willem is al dagen in de weer met zijn nieuwe bestelling: een Duell maatframe, met de mooiste onderdelen. Campagnolo, handgespaakte wielen ed. De offerte is niet mals… Zelf ben ik zondag Campo dei Fori op gerost met mijn fabrieksgelaste aluminium Monoc, trappen doe je nog steeds zelf, hoe top of licht de fiets ook is. Een klim van 800 hoogtemeters, niet mals. Boven op de top kon ik het hele meer inclusief omgeving overzien. Jack aan, want het was koud en voorzichtig de afdaling nemen. Smalle en slechte wegen, met zeer scherpe onoverzichtelijke bochten. Snel de auto’s inhalen en dan de weg voor me alleen. Even bijkomen in de natuur, geen roeien aan mijn kop. Ik geloof nu echt, zoals Nico Rienks mij ooit vertelde, roeien in een twee is zwaarder dan een relatie! Nou dat klopt denk ik wel.

Het roeien gaat de goede kant op, goed gaat het niet altijd, maar dat hoort erbij. We hoeven pas hard te roeien in München, dus kunnen we hier nog lekker klungelen om de techniek te tunen! Het krachttrainen komt ook goed uit de verf. Extra rust moet zorgen voor een groei in spierkracht! We zullen zien of dat klopt…

Deze week nog een paar keer echt hard varen, techniek en stukken ED. Met dit weer, zal ik nog wel een keer op de fiets klimmen om een bergje te beklimmen of gewoon om een stevige ED te draaien!

Ciao!

Paulus

Mt. Blanc

Varese

15-4-2008

Zijn we weer. 600km rijden in de Fiat (fiasco) Panda en het Continental hotel doemde weer op. Gisteren even de reis eruit fietsen, boot riggeren en in regen weer naar huis rijden. Vandaag is het top weer. Zonnetje, wel een beetje wind en een prachtig uitzicht richting de Alpen. De Matterhorn, Mt. Blanc ed. doen weer van zich spreken. Ik merk dat we een stuk eerder hier zijn dan vorihjaar. Er ligt nog sneeuw op de boomgrens en de Alpen zijn ook een stuk witter. Afgelopen weekend was een leerzame. Hard roeien in de twee is toch wel weer wat anders dan trainen en een beetje ‘tegen de eendjes’ sparren op de bosbaan. De Italiaanse twee, Wereld Kampioen, was te pakken echter ‘gaven’ we het weg in de laatste 500m. Op de 1000m lagen we een halve boot voor, de 1500m was nagenoeg gelijk, stuivertje wisselen, echter ging de eindsprint nog niet gelijk. ‘Krassend’ kwamen we door de baan en verloren we eigenlijk de race. Twee keer tweede is ook niet beroerd, echter roei ik races om te winnen. We weten wat we moeten doen de komende twee weken. In München gaan ze eraan, dat heb ik ze persoonlijk beloofd!

Over een week in de NK, thuis in Amsterdam. Jammer dat ik niet voor de vierde keer kan winnen. De gebroeders Muda zijn een waardig opvolger denk ik, we zullen zien of het ze ook lukt. Vanmiddag: ‘Pumping Iron’. Of zoals Arnold Schwarzenegger het zegt: ‘I’m almost perfect now’, ‘I want to grow everywhere one inch’. Southpark, Ray Mears en Arnold ‘gaan vandaag weer over de buis’.

Ciao!

Paulus 

Sneeuw…

10-4-2008

Terni, Italië

 

Als een waas voor mijn ogen. Woede, frustratie of gewoon niks. Vaag?! In elk geval was ik er helemaal klaar mee. Zonde van de zó ‘brood’ nodige energie, of dit een literair cryptisch omschreven, gebrek is, ja. Waarom? Nou omdat we moesten wachten. Lang, héél lang! Zo gaat dat hier kennelijk. Je koopt hier echt de mooiste handgemaakte maat schoenen, de beste pakken, over het eten kan ik alleen maar zwijgen. Alleen alles gaat wel op versnellingsbak die niet echt aan de praat te krijgen is. Ferrari, ook Italiaans, heeft ook niet de snelste gerobotiseerde handbak die er is. Ze genieten van het leven. Kortom wachten op twee coaches kan vervelend zijn.

 

Het ging nergens over dus vergeet al die onzin maar. Ik heb getraind vandaag. Lekker even roeien in de zon, op de thuisbaan van het nationale team van Italië. Het normale verhaal van aanriggeren ed. is al zo vaak vermeld dus nu even niet. Bij het roeien naar de ‘start’ zag ik sneeuw, op de bergen. He? We zitten toch redelijk zuidelijk? Ja klopt, maar er schijnt hier een verdwaalde top van 3000m te liggen. Tussen de omliggende bergen roeit het prima, de zijwind is wel een beetje vervelend, maar klagen doe ik niet. Beetje starts oefenen, stukje hard wat tempo wisselingen, techniekje klaar waren Roeland en ik.

 

Best een mooie dag. Bruin geworden en genoten van de sport. Wat wil je nog meer? Oh ja…. ik weet het! Rijden in een Fiat Panda 1.2!

 

Massolos en ik post wel weer na de wedstrijd tegen de Ito’s

 

Paulus

Dreams…

4-4-2008

Nog een paar dagen maar, en het vliegtuig vertrekt weer naar een, hopelijk, zonnig trainingsoord. Eerst wordt het Rome, ik start daar op een soort Randstad Regatta voor Italië, in de twee met Roeland. Dan met de auto richting Milaan om twee weken te ‘crashen’ in Biandronno. Trainen op het Lago di Varese. Kortom lang van huis, maar wel voor het goede doel… Goud in Beijing. Dat ik momenteel niet in de vier zit, houdt niet in dat de droom ophoudt!

Afgelopen weken waren soms toch wel zwaar, je mindset voor een ander project en route, richting de ‘droom’ is toch wel even lastig. Vandaag hebben we spijkers met koppen geslagen, Roeland en ik hebben samen met Susannah en de topsport coördinator van de KNRB, de komende periode vastgesteld. Een leuke uitdagende en ambitieuze route. Echter laat ik mij niet door één beslissing uit het veld slaan. We gaan de twee op snelheid brengen voor goud! Opzoek naar een nieuw Nederlands Record. Mooi toch? Ik vind van wel. De NK wordt niet gestart dit jaar, jammer geen vier op een rij, maar dat is momenteel ook niet het beste voor ons als twee. De concurrentie zal in Italië ook niet mals zijn, de Ito’s zijn immers Wereld Kampioen. Dit weekend doen we nog een paar zware snelheidstrainingen om dan dinsdag de boot weer in de hoes te stoppen.

Het seizoen komt eraan, dat merk je aan alles. De bosbaan wordt weer druk bezocht door de 1^e jaars uit Amsterdam. De ballen gaan het water weer in en de afstandsbordjes zijn vernieuwd. Mooie dingen. De Lente komt ook opgang. Kortom tijd om eens bruin te gaan worden. De kilometer teller gaat richting de 5000km, sinds oktober.

Groet Paul

 

 

LM2-….

20-3-2008

Afgelopen weekend, zaterdag 15 maart, werd de Olympische Vier bekend gemaakt door Susannah. Voor mij was er geen plek. Einde droom! Ik kan moeilijk beschrijven hoe ik me toen voelde, maar mijn wereld stortte in. Ik weet heus wel dat er veel ergere dingen bestaan op de Wereld, als je kijkt naar de shit in Tibet (China) bijvoorbeeld alleen al, daar zou ik nota bene heen gaan. Mijn hart deed echter echt enorm pijn bij dit besluit van Susannah. Duizenden uren roeien, nog veel meer kilometers, alles lijkt voor niks op dat moment. Drie kwartier lang heb ik huilend boven bij het Bosbaan Restaurant naar het water gestaard…waar ik op dat moment een gruwelijke hekel aan had.

Het enige wat ik op dat moment kon doen was de beslissing respecteren, mee eens was ik het zeker niet.

Ik ben nu een kleine 6 dagen verder. Heb alles een beetje op een rijtje geprobeerd te zetten. Samen met Sonja, mijn ouders, Roeland (ook uit de vier gekickt), oude coaches en vele vrienden heb ik dit dilemma besproken. Stoppen kwam geen moment in me op. Alleen al het feit dat ik deze winter enorme inspanningen heb verricht om beter te worden, worden niet door één moment weggevaagd. De vraag is: wat rest er nu…

Roeland en ik horen in de vier. Waarom? Omdat wij goed, hàrd, kunnen roeien en de vier technisch beter maken, er moet immers goud gewonnen worden. Feit blijft dat we beide nu zowel spreekwoordelijk als fysiek met de rug tegen de muur staan. Invloed op het Olympische nummer is er niet. Dan maar heel hard trainen om in de lichte twee te laten zien dat we beschikken over; kracht, doorzettingsvermogen, techniek en race vaardigheid. Alleen met deze zaken kunnen we de coach en ook de roeiers van de huidige vier overtuigen. Moeilijk zal dat zeker zijn, maar goud winnen is nooit makkelijk geweest. Zes weken lang snoeihard trainen, alvorens de eerste Wereldbeker begint. Daar winnen in het lichte twee veld. Dan moeten we wel een kans krijgen. De weg naar Beijing is nog lang, het vliegtuig is nog niet vertrokken.

Roeland en ik zijn een team van twee roeiers die f*cking graag naar de Spelen gaan om daar goud te winnen. We gaan in de twee laten zien dat we daar thuishoren!

Het lijkt wat onpersoonlijk, maar alle steun van iedereen waardeer ik enorm. De Spelen leeft, bij jullie en mij, iets waar ik enorm blij mee ben. Zonder dat wederzijdse respect, vertrouwen, steun en liefde voor de sport, overleef ik niet in zulke zware kloten situaties. Dank!

Paul, nog steeds op weg naar Beijing!

500km and more…

06-03-2008

Bijna is het derde trainingskamp van dit jaar ten einde. Wederom veel kilometers gemaakt. In de eerste week kwam ik bijna tot 250. De tweede week is iets korter dus de 500 zal ik niet halen. Vandaag ben ik verhuist naar een ander hotel, i.v.m. kanowedstrijden dit weekend op de baan. Ik waad mij ineens in een luxe, lobby met chique restaurants en bar, een overdaad aan mankracht, vloerpoetsers etc. Zaken waar ik in elk geval niet harder van ga roeien, dus lekker proberen te slapen zo op de nieuwe kingsize bedden. Het matras van M-line is opgeladen op de botenwagen, even back to basic dus.

Op dagen als deze besef ik mij terdege dat alles om het roeien draait. Eten, slapen, ontspanning, familie, vrienden en alle andere zaken die een ‘normaal’ mens heeft. Respect voor de mensen die mij hierin steunen en waarderen zoals ik ben! Zelfs dit kamp heb ik niet de moeite genomen om even in de stad, hoe dichtbij deze ook is, te bekijken. Alle rust die ik kan pakken pak ik met mijn tien vingers graag aan. Gek is dat, maar ik kan me wel vinden in het toegeven aan ‘je’ eigen wil. Doen wat voor mij het beste is, egoïstisch, misschien asociaal, echter kan je het ook omdraaien. Kan ik het mezelf vergeven dat er iets misgaat, je ziek wordt of misschien we de belangrijkste beslissing of wedstrijd in je carrière misloopt door achteloosheid, baldadigheid of gewoon vermoeidheid. Net als je dronken bent, zijn je gedachten minder helder, je wordt opportunistisch en denkt dat je de hele wereld aan kan. Dat is heel hard trainen ook. Zo moe en stuk zitten dat je het gevoel, de controle van je lichaam ‘uit handen’ geeft. Beslissingen die genomen worden in je hoofd overstijgen soms de capaciteit van je lichaam. Net als een formule 1 coureur in een Fiat Panda. De coureur (geest) is capabel genoeg om snoeihard te rijden, op het randje te acteren van de mogelijkheden van de auto, echter is de Fiat Panda daar niet tegen opgewassen en zal deze snel falen bij gevaarlijke of onverstandige beslissingen.

Gisteren zat ik te eten met Roeland, we hadden net een goede training in de twee achter de rug. Herstel shake gehad, en genieten van het ‘heerlijke’ (not) avondmaal. Nu kan het zijn dat Roeland liever zijn eten op de grond gooide, maar dat was het niet. Zijn motoriek en beheersing liet hem in de steek. Het eten ging naar zijn mond, maar plots viel de vork, gewoon uit zijn handen. De conversatie aan tafel was ook niet te volgen tussen ons, van de hak op de tak, heen en weer. Volkomen chaos.

Als ik hiermee de basis leg voor die drie wedstrijden in Augustus, dan vindt ik het best.

Veel is hier de laatste dagen niet gebeurd, het waait wat harder, we zijn moe en de sleur, hoe graag ik die ook wil vermijden, komt er een beetje in. Daar waar de Holland4 vandaag afscheid heeft genomen van Sevilla als roeistad, heb ik morgen de laatste roeitraining van deze week, daarna word de kar weer opgeladen en mag de chauffeur weer 2500km door Spaanse hoogvlaktes en het glooiende Franse continent rijden alvorens de boten weer ‘thuis’ zijn. Kunnen we in Nederland de draad weer oppakken, waar de selectie trouwens ook beslecht zal worden.

Paul

Horse with no name…

De woestijn is een desolate plek op aarde. Verstoken van water, geen voedsel, overvloed aan zonenergie. Overleven is moeilijk, zwaar en uitputtend. Leven in een hotelkamer ergens in Zuid-Spanje is precies andersom! Water komt uit de kraan, energie zit in een banaan, bus met Carboloader of in de Groninger koek. Hoeveel ik er van neem maakt niet uit. Moe is moe, leeg is leeg, vol is vol en overvol is kotsen of gewoon vaker naar het toilet. Meer is niet altijd beter, herstellen van een zware training kost tijd. Minuten, uren, dagen. Ik ben eigenlijk nooit hersteld, op die paar kleine momenten per jaar na dan. Een Wereldbeker, WK of in dit geval de Olympische Spelen.

Eerst trainen…! Ik moet ergens sterker van worden dus gaan er per dag ruim tien pillen met vitamines & mineralen naar binnen. Dat is nog niet alles, ook komt Pepto Pro om de hoek kijken. Een vernuftig rete duur middel van DSM, dat ik gelukkig gratis kan krijgen. Ook EAS levert aan mij nog een pakket spullen waarvan ik de totale inhoud maar niet ga beschrijven, maar dat het legale voeding betreft staat buiten kijf! Dat ik mij terecht weleens afvraag hoe al die Oostblokkers zo enorm gespierd en massief komen, blijkt uit de laatste berispingen dat Rusland heeft gekregen van het IOC en de FISA. Er gebeurden daar dingen waarvan de kamermeisjes eigenlijk niets van moesten weten… Maar ja wie leegt anders je prullenbak met bananenschillen. Je leeft op het randje, dus gebeuren er ook dingen ‘op het randje’. Ik houd niet zo van die randjes, doet zo zeer aan je schenen als je net aan de verkeerde kant zit, of er ineens vanaf roetsjt. Een boterham met lekkere Hollandse kaas, Jam of worst heeft geen randjes. Lekker eten en dan daar hard opgaan! Heeft ook gewerkt bij de vedetten van weleer. Jan Wienise tergde zijn tegenstanders gewoon door te veinzen dat hij slecht roeide, voorafgaand aan de Finale. “Nee ik heb niet goed getraind afgelopen winter”. “Het gaat gewoon niet”. Ondertussen is hij Nederlands enige Olympisch Kampioen in de zware skiff!

Ik vergeet bijna wat te vertellen over het roeien hier. Veel kilometers in de twee voor mij de afgelopen dagen. Samen met Roeland lekker gewerkt aan techniek en fysiek. Morgen staat er een UV (uithouding/vermogen) training op het programma. Rossen dus! We gaan om 7:30uur al het water op om de kanoërs en de andere armada roeiers te ontwijken, lekker genieten van een spiegel. ’s Middags voor de lunch nog een techniek training in de vier, nu Italian rigged! Kortom we roeien met een blok (bakboord plek 2-3). Vaart best lekker en is op topsnelheid de meest ideale verdeling van krachten in de boot, theoretisch dan. Ik zal wel zien wat Susannah uit de trukendoos haalt de komende weken. Gewoon hard trainen, afzien voor de Olympic’s. Nog maar iets van 160 dagen begreep ik. Nou ja dat zijn nog een heleboel trainingen. 160×2=…..ja precies 320….. to go!

Breathe…

28-2-2008

25-2 Maandag: 22km
26-2 Dinsdag: 36km
27-2 Woensdag: 47km
28-2 Donderdag: 26km
sub: 131km

De Holland Acht, deel 4 is bekend! Bezopen zware mannen vanochtend op het terrein. Stilzwijgende afvallers… wederom dromen die voor de komende vier jaren dromen zullen blijven. Gelukkig doet het weer hier wonderen, ’s ochtends nog de mist in de vorm van een achterblijvend spoor van teleurstelling. ’s Middags een heerlijk zonnetje, niemand wacht!

Saai
Roeien hier begint zowaar saai en normaal te worden. De kilometers vliegen onder de bereden sliding door, eenzaam vaart de gele boot door het gore verontreinigde water. Mannen die zwoegen voor dat ene doel, plezier in trainen. Dat er goud mee gewonnen kan worden is slechts een stok achter de deur, om te beseffen dat er nu voor het allerlaatst dit jaar diep, echt diep in de spieren gezocht wordt naar energie en kracht om elke haal op Olympisch niveau te maken. Zoals mijn oude coach Anton altijd zei; “No Pain, No Gain!”. Kortom geen succes zonder lijden! Vier en twee zonder scheren twee- tot driemaal daags over het water. De krachttrainer is net weer naar huis om afgelost te worden door de masseur en de fysio. De wachtlijst groeit gestaag. Vachlav Chalupa was vandaag zijn 5:47min aan het botvieren in een twee zonder, werd daarbij ook nog geprikt in zijn oor om de hoeveelheid lactaat te meten. We zien een hoop gekke dingen hier in Sevilla. De Zwitsers zijn nu aan het skiffen, tweeën en aan het vieren. Waarschijnlijk allemaal naar het kwalificatie toernooi. Gelukkig hoeven wij daar niet meer heen. Wat een hel moet dat zijn. Bij de Nederlandse Dames spelen ook wat onderhuidse frustraties. Annemiek en Sarah gaan de eerste World Cup roeien in de twee… Goed dat geeft natuurlijk te denken. Niet dat deze keuze gek is, ze varen immers behoorlijk snel, alleen zijn de andere acht dames hier niet van amussed! Kiezen voor jezelf wordt niet in dank afgenomen.

Nieuw Zeeland
Een andere geniaal tafereel speelt zich hier ruim 10 tijdzones vandaan, af. In Nieuw Zeeland is de oude Olympisch Kampioen skiff van 2000 zich weer op het roeien aan het richten. Rob heeft afgelopen december een officieus wereldrecord ergometeren neergezet van 5min36sec over de 2000m Best rap, daarbij trapte hij ook pardoes even een officieus wereldrecord over de 5000m, 14min52sec. Ja, dat is gemiddeld onder de 6 plat over de 2km. Nu maakt dat allemaal niets uit, ware het niet hij nu ook de drievoudig wereldkampioen (ook uit Nieuw Zeeland) van de afgelopen drie jaren ook al met 3-1 heeft verslagen. Morgen is The Battle! Eén race, volledig afgesloten van publiek, media etc. om te bepalen welke roeier naar de Spelen kan!? Daar sta je dan, drie keer Wereld Kampioen (2005-2006-2007) en dan komt er die oude rot weer opduiken, die een beetje heeft gezeild, draaien aan de koffiemolen. Ben benieuwd wie voor Nieuw Zeeland het goud mag gaan ophalen.

Maxtest
Voor ons is het eigenlijk een race naar het selectiemoment. Momenteel staat alles in het teken van fysiek, mentaal, technische ontwikkeling. Makkelijk is dat niet altijd, de vermoeidheid zorgt voor een ‘doof’ gevoel in de spieren waardoor het soms maar afvragen is of de halen wel goed zijn. Bevestiging van de coach is dan wel lekker. De laatste dagen veel in de twee geroeid, eerst met Marshall en nu met Roeland. Morgen op de ergo om even de romp te ontlasten van al het gewiebel uit de twee (marshall roeit nog niet echt makkelijk op bakboord en het water zit ook niet mee). ’s Middags in de vier een techniek training. Opstaan is nog steeds erg vroeg, maar ja, zo krijg je in elk geval ritme! Het eten is al even relaxed als het roeiwater hier en de benen zijn leeg. Op naar mijn bedje zo om lekker te lezen en dan weer vroeg het lampje uit te doen!

Paul

Een barbaar…op de weg naar China!

Nog maar drie weken en de vier is definitief. Er is veel gebeurd tussen beide trainingskampen. Momenteel zit ik dus al weer in Sevilla weggestopt in een kamertje, hopelijk dit keer zonder schurft! Alwin en Wolter zijn er niet meer bij, voor hen is het afgelopen, klaar, einde droom. Nóóit meer opstaan om te trainen voor Beijing…, “You’re never be an Olympian”. Het leven van een topsporter is soms genadeloos hard.

 

Moe

Direct bij thuiskomst van het vorige kamp (28 januari ’08) zijn eigenlijk alleen Arnoud, Gerard en Marshall ongeschonden uit de strijd gekomen. Alwin kreeg een blessure, Wolter was net als Ivo en ik wat overbelast en Roeland werd ziek. Goed… wat een selectietrainingskamp allemaal met je doet! Gelukkig was toen de selectie ergotest nog ruim twee weken van ons verwijderd.

 

17 februari

Maxtest 2000m:

Arnoud: 6:11,4 – pr

Gerard: 6:11,2

Marshall: 6:11,4 – pr

Roeland: 6:14,9 – pr

Wolter: 6:18,2

 

Alwin, Ivo en ik waren i.v.m. ziekte en blessure genoodzaakt om de test 3 dagen later te doen. Dus 20 februari was het voor mij het moment van de waarheid. Ondanks de mindere voorbereiding was ik overtuigd van mijn mogelijkheden om een nieuw pr te trekken.

Alwin: 6:16,0 – pr

Ivo: 6:16,8

Ik: 6:15,2 – pr

 

Na de test heb ik nog met de coach even kort geëvalueerd over de afgelopen maand trainen, waarbij we ook direct vooruitblikten naar de totstandkoming van de vier. Ik besef nu pas hoe snel alles gaat. Nog krap drie weken zwoegen en dan weten waar we aan toe zijn. Maanden van strijd, trainen en moe worden zullen dan uitbetaald worden in een ticket naar Beijing. Dat ik er dan nog lang niet ben, besef ik mij wel degelijk. Dat we hard trainen en hebben getraind, is wel af te lijden aan de score’s op de ergo. Harder kan niet, wel beter en dat is iets wat gaat gebeuren als de vier rond is!

 

Sevilla

Drie dagen voor het vertrek naar het zonnige zuiden hebben we van een de sponsor van NOC-NSF, M-Line, reismatrassen gekregen, deze heb ik vandaag (lees; maandag de 25^e februari) uitgerold op mijn brakke bed in Sevilla. Heerlijk slapen dus de komende twee weken, daar zal het dus niet meer aanliggen. Momenteel is het best rustig hier, de GB’s en de Ieren zijn net weg, we zitten dus alleen opgescheept met de Belgen, wat Spanjaarden, een verdwaalde Est en onze eigen grote equipe. De dames 8+ (11), de mannen 8+ (11), de zware vier (4), de lichte dames (2) en natuurlijk het lichte septet (Alwin in de skiff, en de rest van de selectie voor de LM4-). Goed het zullen voor de lezers als de schrijver van dit stuk spannende weken worden. Het is een kwestie van hard trainen, goed roeien, en denken aan dat ultieme doel. Goud in Beijing, meer kan ik niet doen. Ook al spookt er zo af en toe van alles door je hoofd, momenteel zie ik mijzelf als de krukas van de ploeg. Iedereen heeft afzonderlijk een deel van de machine in zijn handen, nu moeten we de juiste onderdelen nog ingeklaard zetten en het apparaat gaan tunen tot een mean machine. Zo ligt als titanium en zo strek als een raketmotor.

 

De kilometer teller staat sinds vandaag op 22 km, morgen gaat het beginnen en dan wordt het weer afzien. Vanavond weer lekker mijn boek in duiken, De Reisromans van Adriaan van Dis. Lekker makkelijk lezen en zo kom ik ook nog wat te weten van China. Er is immers de laatste tijd niets anders op de TV of Radio. Boycot de Spelen…… Ik kan mijzelf dat niet verantwoorden, dus train ik lekker hard door om daar te gaan roeien.

 

Groeten Paulus